Vrijdag 15 mei Bryce Canyon National Park

Om 8 uur ging de wekker alweer, na te hebben ontbeten en een lunch klaar gemaakt te hebben, startte onze tocht naar Bryce Canyon.
1 uur en 50 minuten rijden vanaf ons motel in Springdale.
De weersverwachtingen waren bewolkt met af en toe regen.
We waagde het er maar op, we zijn er nu toch.

Voor onze rit naar Bryce reden we door de tunnels van Zion. Als er een grote camper door de tunnel wil,(de tunnel is 1.1mile lang), word de tunnel aan één kant afgezet en mag de camper aan de andere kant erdoor rijden. Hiervoor moet de camper een vergunning aanvragen en extra geld betalen. Personenauto's kunnen elkaar wel passeren dus die mogen gewoon doorrijden mits er geen camper aan de andere kant staat. Dit kan soms wel voor enige wachttijd zorgen.
Naar Bryce toe hadden we dus een grote camper voor ons waardoor we moesten wachten.

Hoe dichter we bij Bryce kwamen hoe slechter het weer werd. Op een gegeven moment alleen maar sneeuw en dat bleef aanhouden.
Aangekomen bij Brrrryce Canyon was het ondertussen 0 graden en sneeuwde het erg hard. Om terug te gaan vonden we ook weer zowat, want het weer is hier zo veranderlijk. Het kan van de ene op de andere minuut ineens opklaren.

Bij het visitor center van Bryce hebben we even informatie over het park opgehaald. Gelukkig zagen we al de we ook veel met de auto konden doen. Het werd ook afgeraden om trails te doen vandaag, ook vanwege kans op onweer.
En met de sneeuw waren de paden ook erg glad.

Onze eerste stop was Sunrise Point. Het was al minder gaan sneeuwen dus we konden gelukkig nog wat foto’s maken. Vanaf dit punt hadden we een mooi uitzicht over Bryce Canyon, deze plek noemde ze het Amphitheater. Bij Bryce zijn de rotsen heel puntig, weer heel anders dan Zion.

Na deze stop besloten we helemaal naar het einde van het park te rijden en dan langzaam terug te zakken om alle bezienswaardigheden te zien.
Het was erg druk in het park en vanwege het weer kon niemand echt goed hiken met als gevolg veel auto’s in het park.
We hadden de juiste beslissing genomen want we waren lekker iedereen voor en konden lekker rustig van Bryce genieten zonder de massa aan overige toeristen.

Aangekomen bij Rainbow point hebben we hier in de auto geluncht. Buiten was het veel te koud. Op een hoogte van 2778m hadden we een geheel park overview van Bryce canyon.
De volgende stop was Black birch canyon, daarna kwam we bij Ponderosa canyon dit word zo genoemd vanwege de Ponderosabomen (dennebomen) die op de vloer van de vallei staan.
Agua canyon, deze 3 uitkijk punten liggen dichtbij elkaar en hebben ongeveer hetzelfde uitzicht en zie je veel aarde piramides (hoodoos).

Natural Bridge, een rotsformatie die als een natuurlijke brug ontstaan is.
Farview point, krijgt deze naam vanwege het verre uitzicht.
Swamp Canyon, heeft een minder groots uitzicht maar je ziet wel een aantal hoodoos.
en als laatste Bryce Point wat weer een mooi en weids uitzicht gaf op het Amphitheater.

Toen we dit allemaal bekeken hadden werd het weer ook weer slechter en begon het weer stevig te sneeuwen. We besloten het lekker voor gezien te houden en terug te rijden naar ons motel in Springdale.
Onderweg hebben we nog bij een café Adobe koffie en thee gedronken en een stuk appeltaart (american pie :-P) gegeten. 

Wat ons wel irriteert zijn de snelheden hier in Amerika, er klopt helemaal niks van, je mag bijna nergens 75 mile (120km) rijden. Het max is 65 mile wat neerkomt op 104. Erg langzaam soms, zeker al je een paar dikke banen breed hebt.

Iedereen houd zich aan de snelheid en sommige zitten er altijd 5 a 10 mile onder wat best irritant rijden is, aangezien de snelheid al erg laag is.

Ook zien we veel Aziaten op de weg die ontzettend bang rijden of ineens stoppen omdat ze besluiten ergens een foto van te willen maken. En niks laten merken met knipperlichten.

Wat wel weer slim is, is dat er op veel plekken op de berg routes uitwijk punten zijn voor verkeer dat langzamer is, dit kan dan uitwijken zodat sneller verkeer erlangs kan.
Alleen jammer dat de Europeanen een mega ego hebben en vinden dat ze wel snel genoeg zijn met hun campertje en gewoon lekker blijven rijden, waardoor je niks meer kan overzien.

Dus tochten zoals deze met lange rechte wegen zijn dan best vermoeiend zeker vanwege de rijstijlen van de mede weggebruikers.
We waren rond half 6 weer terug in Springdale.

Bij Wildcats Willies Ranch Grill & Saloon hebben we de special; een echte Amerikaanse Prime rib steak gegeten, vooraf kregen we een salade, met hele lekkere dressing, aardbei champagne. De steak was echt heel goed en lekker. Ik had de kleinere versie 12oz maar het was echt veel. Daniel de grote 16oz.

Gereden afstand: 280km/174 miles